Turistički prsten na sat od kruga „dvojke”

Gde Beograđani mogu da provedu vikend za male pare? Jedan od odgovora glasi – u predgrađu. Manastiri, šume, salaši, jezera, planine samo su neke od destinacija u obodnim prestoničkim opštinama gde može da se ode na dan ili dva. A u budućnosti, ako se prigradske lokalne samouprave potrude, rasuti biseri mogli bi da se pretvore u turističku ogrlicu.

Kako bi „ivicu” prestonice učinilo vidljivim na turističkoj mapi Beograda, Turističko društvo Grocka započelo je pre pet godina projekat „Beogradska izletišta”, kako bi promovisalo destinacije za odmor koje su udaljene manje od 60 kilometara od centra grada.

Perica Luković, „spiritus movens” ovog poduhvata, rodonačelnik je ideje o predgrađima koja bi, uz ulaganja, mogla da postanu pravi raj za „vikend-putnike”.

– Kada se pomenu izletišta, većina sugrađana pomisli na Adu Ciganliju, Košutnjak, Zvezdarsku šumu… Takva predstava je pogrešna jer je reč o park-šumama u centru grada, namenjenim prvenstveno za šetnju i rekreaciju. Prava izletišta su van glavnih gradskih „arterija”, poput dunavske obale Grocke ili šume Zabran u Obrenovcu – govori Luković.

U dugoročnoj strategiji Beograda do 2018. predviđene su tri „krovne turističke institucije”: osim Turističke organizacije Beograda, postojala bi agencija koja bi se bavila ulaganjem i profitom u potencijale, a treću grupu činile bi „filijale” TOB-a na nivou opština, koje bi afirmisale lokalne destinacije. Problem je što niko nije zainteresovan da investira u turizam, kaže Luković i navodi primer zapuštenog izletišta na jezeru Trešnja.

– Tamo postoji hotel koji je izgoreo pre više od deset godina, a još nije definisano čije je to vlasništvo. Takođe, jezerska voda zahteva hitno čišćenje. Neiskorišćenih potencijala oko šireg centra Beograda ima još mnogo, a tako će i ostati dok opštine ne prepoznaju turizam kao mogućnost da zarade – objašnjava Luković.

U prilog ovoj tvrdnji navodi Kosmaj, za koji smatra da ima potencijal da bude atraktivniji od Avale.

– Na Avali postoji samo toranj i hotel, a Kosmaj ima manastir Tresije i crkvu Pavlovac, tu su i ostaci manastira Kasteljan. Tu su i dva stara rudnika, još iz rimskog doba. Na planini postoji čak deset bazena u mahom privatnim ugostiteljskim objektima. Problem je što sva tri tamošnja odmarališta, EPS-ovo, „Pošta Srbije” ihotel „Red star” – ne rade. Jedini restoran isuviše je mali za sve koji dolaze. Tužno je zimi gledati roditelje koji dolaze sa decom na sankama, a nemaju gde da sednu i popiju čaj – ističe Luković i navodi da je ključna poteškoća u tome što Kosmaj pripada dvema opštinama, Mladenovcu i Sopotu.

Dok pomenute lokalne samouprave ne razmrse „pogranične probleme” i odreše svoju ili kesu nekog ambicioznog investitora, poklonicima turizma nadomak grada preostaju Lazarevac, Obrenovac, Surčin ili Barajevo. Ova mesta odavno nisu sinonim za ugljenu prašinu, dim iz termoelektrana, zaštićene svedoke ili kotrljajuće ležajeve…

Izvor: Politika | Autor: Dimitrije Bukvić

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se / Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se / Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se / Promeni )

Google+ photo

Komentarišet koristeći svoj Google+ nalog. Odjavite se / Promeni )

Povezivanje sa %s